Nawrocki wetuje potrzebną ustawę w imię "wolności słowa"

Wyobraźmy sobie, że do sieci wyciekają intymne zdjęcia córki prezydenta, a administracja Facebooka odmawia ich usunięcia, zasłaniając się procedurami i twierdząc, że zgodnie z prawem czeka na prawomocny wyrok niezawisłego sądu. Albo zarysujmy inny, równie cyniczny scenariusz: zdjęcia wyciekają, a gigant technologiczny natychmiast je kasuje, bo ofiarą jest dziecko głowy państwa, podczas gdy jednocześnie ta sama platforma całkowicie ignoruje zgłoszenia o identycznych materiałach dotyczących zwykłych nastolatków, które padły ofiarą internetowego szantażu. Co mają o tym myśleć bezradni rodzice tych dzieci, widząc, że błyskawiczna i skuteczna ochrona to przywilej władzy, a nie standard dla szarego obywatela? To drastyczne zestawienie obnaża sedno potężnego sporu o ustawę wdrażającą unijny Akt o usługach cyfrowych (DSA), która właśnie rozbiła się o weto prezydenta.

Problem, przed którym stoimy, nie jest teoretyczną dyskusją akademicką, co dobitnie udowadnia opracowana przez Ministerstwo Cyfryzacji „Czarna księga młodych ofiar platform cyfrowych w Polsce”. Statystyki są przerażające: 39% badanych nastolatków potwierdziło, że padło ofiarą cyberprzemocy. Zjawisko cyberagresji seksualnej dotknęło w ciągu ostatniego roku 45,5% badanych w wieku 14–18 lat, a co dziesiątemu uczniowi grożono ujawnieniem materiałów intymnych. Samoregulacja technologicznych gigantów to absolutna fikcja, co widać chociażby po tym, że w pierwszym półroczu 2026 roku platforma X odrzuciła niemal 79% zgłoszeń w ramach monitoringu dezinformacji. Rząd domagał się ostrego cięcia: administracyjnych, natychmiastowych nakazów usuwania nielegalnych treści w sprawach uderzających w zdrowie i intymność dzieci, bez czekania na powolne tryby sądowe, argumentując, że każdy dzień zwłoki to przedłużanie traumy ofiar. Przedstawiciele rządu zapewniali, że ustawa precyzyjnie odzwierciedla Kodeks karny, a zmuszenie korporacji do brania odpowiedzialności nie ma nic wspólnego z cenzurą.

Prezydent RP Karol Nawrocki ocenia te rozwiązania zupełnie inaczej, uderzając w projekt ustawy najcięższymi oskarżeniami o zapędy autorytarne. Zarzuca rządzącym cyniczny szantaż emocjonalny polegający na wykorzystywaniu tragedii – takich jak ataki nożowników w szkołach – do budowania aparatu kontroli nad internetem. Według głowy państwa ustawa wprowadza tylnymi drzwiami instytucję „urzędnika-cenzora”, odbierając wyłączną kompetencję orzekania o winie niezawisłym sędziom. Prezydent kategorycznie sprzeciwił się mechanizmom, w których na podstawie pojedynczego nielegalnego komentarza administracja państwowa mogłaby zablokować całą domenę serwisu informacyjnego, co uznaje za skrajnie nieproporcjonalne i dające władzy potężne narzędzie politycznego nacisku. Jego zdaniem państwo posiada już odpowiednie instrumenty karne i unijne (pozwalające chociażby na usuwanie treści terrorystycznych w ciągu godziny), a nowe przepisy to w rzeczywistości próba nałożenia kagańca na niewygodną dla rządzących debatę publiczną.

Obie strony okopały się na swoich pozycjach, serwując nam bezkompromisowe starcie dwóch fundamentalnych wartości: natychmiastowego bezpieczeństwa i konstytucyjnej wolności słowa. Rząd oskarża prezydenta o to, że w imię politycznych kalkulacji i abstrakcyjnych obaw zostawia dzieci na pastwę cyfrowych oprawców. Z kolei prezydent ostro punktuje rząd, zarzucając mu próbę przeforsowania cyfrowej cenzury prewencyjnej pod szlachetnym płaszczykiem troski o najmłodszych. W tym wyniszczającym, politycznym klinczu dorośli toczą wielki spór o pryncypia, podczas gdy krzywdzone na platformach cyfrowych dzieci wciąż funkcjonują w brutalnej próżni, desperacko czekając na realne państwowe wsparcie, które znów utknęło na legislacyjnej barykadzie.

---

O autorze